Het belangrijkste onderdeel van deze behandeling is de topografie, een zogenaamde kaart van het oog. Deze wordt met een speciaal daarvoor ontwikkeld apparaat opgeslagen en kan op een speciale manier worden gekopiëerd.

Deze kaart wordt opgeslagen op een diskette en wordt overgezet op de computer van het laserapparaat. Deze diskette kan alleen gelezen worden door deze computer.

De laser bestudeert de details van deze kaart en stelt een behandelplan op. De wavefront-techniek maakt deel uit van dit plan. De behandeling zal plaats vinden aan de hand van de kaart en de wavefront-uitslagen.

Het systeem bepaalt welke vorm het hoornvlies moet aannemen na de behandeling en geeft dit door aan de laser.

Alle gegevens worden na goedkeuring van de behandelende arts ingevoerd in de behandelmodule waarna de behandeling begint. Voor de patiënt is deze behandeling gelijk aan een standaard lasik-behandeling. Het grootste verschil is de voorbereiding en de vorm van het hoornvlies dat door de laser wordt bewerkt.

Op de topografische kaart van het hoornvlies zijn de directe beelden van het hoornvlies en de geanalyseerde gegevens zichtbaar.

Met deze kaart kan het hoornvlies in 3D worden bekeken. Aan de hand van deze kaarten wordt dan uiteindelijk bepaald hoe het hoornvlies er achteraf uit moet zien.

Als het hoornvlies er heel scherp uitziet, zoals in de blauwe cirkel, dan zal de patiënt in het midden goed zien terwijl de omgeving vaag blijft.

Is het hoornvlies platter, zoals in de rode cirkel, dan zal de patiënt de omgeving beter zien, maar het centrum, dus de plaats waar hij naar kijkt, vaag zien.

Wanneer het hoornvlies zoals in de meeste gevallen helemaal rond is, dan zijn er verschillende gebieden waarop gelet moet worden en heeft de patiënt nergens goed zicht.

De meest ideale vorm van het hoornvlies is weergegeven in deze rode cirkel. Als het hoornvlies na de laserbehandeling er zo uit ziet, dan zal het zicht uitstekend zijn. Dit uitstekende zicht is zowel overdag als ‘s nachts. De chirurg die een Q-mode- of een F-CAT-methode gebruikt bij zijn behandelingen, kan de ideale vorm voor het hoornvlies invoeren in het computersysteem van de laser.

De laatste jaren is het door diverse ontwikkelingen in de adaptive optiek mogelijk vervormingen die het zicht verminderen te herstellen. Astronomen gebruiken de Wavefront-technologie om het zicht met hun telescoop verbeteren. Deze techniek wordt binnen de oogheelkunde tegenwoordig ook toegepast om het optische systeem van het oog te verbeteren.

De Wavefront-technologie meet de afwijkingen/vervormingen (lichtstralen op één punt samenbrengen/afbuigen) van het optische systeem van het oog, geeft de mathematische definitie hiervan weer en kent er een waarde aan toe. Deze gegevens kunnen dan weer overgezet worden naar de “Allegretto”, een laser met een kleine puntjesscanner op het hoornvlies van de patiënt, waardoor de patiënt gericht wordt behandeld.

Zernike-polinomen zijn rekenkundige omschrijvingen van de abberaties (afwijkingen) in het zicht. Polinomen zijn er met verschillende waarden en niveaus. De lage polinomen geven bijziendheid, verziendheid en cilinderafwijkingen weer. Kleinere afwijkingen zijn met een bril of een standaard LASIK-behandeling makkelijk te verhelpen. De hogere polinomen zijn pas de laatste jaren bekend geworden. Coma-, trefoil en sferische aberrtiea zijn de bekendste hiervan. In de grafiek wordt de hoge aberratie gedeeltelijk gevolgd (afb. 3). LASIK in combinatie met wavefront is ten op zichte van standaard LASIK beter in staat deze hoge aberraties te verhelpen.

Aan de linkerkant ziet u een wavefront-kaart van een oog met een sferische aberratie, aan de rechterkant ziet u hoe de aberratie het zicht vertroebelt.

Deze technologie is voor twee groepen patiënten bedoeld. De eerste groep zijn de patiënten die aangemeld zijn voor een standaard LASIK-behandeling. Een LASIK-behandeling in combinatie met wavefront heeft een betere kwaliteit, en er is aangetoond dat deze grotendeels de nachtblindheid als bijwerking van de behandeling voorkomt. De tweede groep zijn patiënten die al eerder een LASIK-, PRK-, LASEK- of andere behandeling hebben gehad en waarbij nog steeds problemen zijn. Voorbeelden hiervan zijn nachtblindheid, halo's of (nog steeds) niet goed kunnen zien. De dikte van het hoornvlies en de gezondheid van het oog bepalen of er een tweede operatie mogelijk is of niet.